Να μην την φοβάσαι την μοναξιά σου, να την αγαπάς και να την αγκαλιάζεις!

2020-04-04

Γράφει η Μάρω Γκούτσια

Άνθρωπε. Γιατί φοβάσαι τη μοναξιά;
Γιατί την έχεις ζωγραφίσει στο μυαλό σου με μαύρα χρώματα;
Την παρομοιάζεις με το σκοτάδι.
Αυτό το σκοτάδι που φοβόσουν όταν ήσουν μικρό παιδί.
Αυτή η μαύρη μοναξιά νομίζεις πως έρχεται για να σε πνίξει.
Θαρρείς πως τυλίγεται γύρω από λαιμό σου και δε σ' αφήνει να αναπνεύσεις.
Σου δένει τα άκρα με τα σχοινιά της αδράνειας και δε σ' αφήνει να ζήσεις.
Τη νιώθεις σαν αρρώστια στο κορμί και την ψυχή σου.
Μια αρρώστια που ο κόσμος τρέμει μην κολλήσει και σε κρατάει μακριά του.
Και καταλήγεις με τη μοναξιά αγκαλιά και με τον εαυτό σου.

Φοβάσαι, θλίβεσαι.
Όμως γιατί δεν της αλλάζεις όνομα, άνθρωπε;
Γιατί δεν την φωνάζεις «μοναχικότητα»;
Μπορείς να την πεις «τέχνη» ή «βαθύ χρόνο».
Γιατί δεν την κάνεις επιλογή και όχι κατάληξη;
Άνθρωπε, τη μοναξιά μην τη φοβάσαι.
Να την επιδιώκεις.

Είναι η σημαντικότερη συνάντηση με τον εαυτό σου.
Ποτέ δεν είσαι μόνος. Πάντα είσαι μαζί σου.
Γιατί η παρέα σου δε σε καλύπτει; Αυτό πρέπει να σκεφτείς.
Μπορείς να βάψεις γαλάζιο, το τοίχος της μοναξιάς σου.

Είναι η σημαντικότερη συνάντηση με τον εαυτό σου.

Αυτή η μαύρη μοναξιά νομίζεις πως έρχεται για να σε πνίξει.

Σβήσε το μαύρο που σε παραλύει.
Ζωγράφισε γαλάζιο, του ουρανού, αυτό το απέραντο.
Όπως απέραντες κι απεριόριστες μπορούν να είναι οι στιγμές σου.
Αγάπησε τον εαυτό σου, απόλαυσε την παρέα σου.
Κάνε πράγματα μόνος, άνθρωπε, να δυναμώσεις την ψυχή σου.
Να νιώσεις ότι είσαι παντοδύναμος, γιατί αυτό είσαι.
Μείνε σιωπηλός, αφουγκράσου τη φωνή μέσα σου.
Αυτή είναι η αλήθεια σου.
Η μοναξιά σου είναι ένα δώρο, γιατί μόνο στη σιωπή μιλάει η ψυχή σου.

Πηγή: loveletters.gr