Το καφενείο είναι Βουλή και ιατρείο, όπως λέει ο λαός!

2020-07-24

Μια κλασική ανάμνηση των παιδικών μας χρόνων με μια πορτοκαλάδα στο χέρι στο γυάλινο μπουκάλι σε μια ψάθινη καρέκλα, ή στο ενήλικο παρόν σου με λαχταριστούς μεζέδες να συναντάς σταθερούς θαμώνες, που συνδέουν το παρόν με το παρελθόν.

Νομίζεις λες, σαν να μην έφυγαν ποτέ από εκεί! Σαν κάδρο να αλλάζουν χρώματα οι εποχές. 

Σταθεροί, σε συγκεκριμένες - αγαπημένες θέσεις, που με αόρατο μελάνι έχουν γράψει τ' όνομα τους μαζί με την ιστορία τους, μαζί με τη δική σου, του διπλανού, ολόκληρης της γειτονιάς.

Συναντάς ανθρώπους παντογνώστες, σοφούς, επικριτές, παιχνιδιάρηδες, γεμάτους ζαβολιά και πονηριά. Πάντα κάτι μαθαίνεις, μια παλιά ιστορία, μια νέα, ποιός ήρθε, ποιός έφυγε, πληροφορίες χρήσιμες και άχρηστες.

Ως άλλες Πυθίες, αντί με φύλλα δάφνης, με ένα μονό ελληνικό καφέ, στο άσπρο κλασικό φλιτζανάκι, με φουσκάλες ή χωρίς, αναμασούν τις λέξεις και παράγουν χρησμούς έτσι για να περνά η ώρα, χαζεύεις διαφορετικούς χαρακτήρες, τους καλοπροαίρετους, τους κακοπροαίρετους τους πιο λεμονάτους, τους γεμάτους ζάχαρη και μέλι, συνήθως οι τελευταίοι σιωπούν τάχα μου πως συμφωνούν.Μετά τα επίκαιρα και άλλοτε πικάντικα, νέα της γειτονιάς, μέσα από τα δικά τους μάτια πάντα και αυτιά η κουβέντα παίζει μπάλα, αναλύει την επικαιρότητα, μέσα ο καθένας από το δικό του φάσμα χρωμάτων, υφαίνει με σπουδαιότητα πολιτικές κρίσεις, ενίοτε βρίζει απλά παρακολουθεί κουνώντας το χέρι με στυλ! 

Ίσως η μόνη διαφορά από το χθες στο σήμερα είναι πως τα καφενεία είναι ποικιλόχρωμα. Δεν χωρίζονται σε κόκκινα, μπλε ή πράσινα, βάφονται στα χρώματα της ίριδας, όπως και οι φωνές τους πάνω από τα στρογγυλά τραπεζάκια.

Η ίδια περίπου παράσταση δίνεται και τις πιο απογευματινές ώρες, λίγο πριν πάρει το φεγγάρι τη θέση του ήλιου μέσα σ ένα ουρανό με πύρινες ανταύγειες, πορφυρές να τις ακολουθεί το μωβ λίγο πριν τη δύση του λαμπερού πλανήτη.Συνοδευόμενη με απόψεις γαστρονομίας, να κατεβάζουν τα ποτηράκια με το κρασί ή τη ρακή, άλλοι με μέτρο ή με τσιγκουνιά, άλλοι με το πάσο τους, με ρέγουλα, που λέμε.Άλλοι υπό το βλέμμα, το λοξό της συζύγου, να απαντούν στην σιωπηλή καταδίκη της «....ωχ, μωρέ ..ένα τελευταίο...».

Τα καφενεία δεν είναι καφετέριες, τα καφενεία θα είναι πάντα καφενεία, έχουν τη δική τους αίγλη μέσα στο χρόνο, τους δικούς τους άγραφους κανόνες.

Χάζι έχουν!

Γράφει η Δέσποινα Δημ. Παπαδάκη