Ζωή σαν… παραμύθι: Ο Μάριος Φραγκούλης μιλά στο zarpanews.gr για τις μεγάλες στιγμές της καριέρας του

2019-09-04

Μία ζωή... σαν παραμύθι, με συγκλονιστικές καλλιτεχνικές στιγμές, αλλά και με πολλή σκληρή δουλειά, είναι που έχει φέρει τον Μάριο Φραγκούλη στην κορυφή. Ένας καλλιτέχνης ο οποίος κάνει την διαφορά στην Ελλάδα και συγχρόνως έχει κατακτήσει την εκτίμηση και την αναγνώριση μεγάλων ονομάτων στο εξωτερικό, θα βρίσκεται στα Χανιά για να μας χαρίσει μια μαγική βραδιά την Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου.

Λίγο πριν τη μεγάλη αυτή συναυλία, ο αγαπημένος καλλιτέχνης μίλησε στο zarpanews.gr και μας διηγήθηκε στιγμές από την καλλιτεχνική του ζωή η οποία είναι ... σαν παραμύθι!

Ξεκινήσατε να τραγουδάτε από μικρό παιδί. Θεωρείτε ότι το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουμε καθορίζει τις επιλογές μας; Εσείς σε τι περιβάλλον μεγαλώσατε;

Σίγουρα τα πάντα ξεκινούν από το σπίτι μας. Τα πρώτα ακούσματα στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση, το σχολείο, ακόμα και τα κυριακάτικα γεύματα όπου μαζευόμασταν οικογενειακά, όλα παίζουν ρόλο! Εμείς ήμασταν μια οικογένεια που ακούγαμε τα πάντα, από όπερα, λαϊκά τραγούδια, τραγούδια από τον κινηματογράφο, είχαμε πολλές επιλογές! Στη σημερινή εποχή παρατηρώ ότι τα ερεθίσματα είναι πολύ φτωχά και οι επιλογές μέτριες! Κατ' αρχάς δεν υπάρχει τηλεόραση, κατακλύζεται από διαφημιστικές καμπάνιες και reality shows και ανούσιους διαγωνισμούς τραγουδιού όπου εκμεταλλεύονται τα νέα παιδιά δίνοντάς τους την ψευδαίσθηση ότι θα κάνουν καριέρα δισκογραφία και απλά γεμίζουν τον τηλεοπτικό τους χρόνο και φυσικά τις τσέπες τους...

Για ποιο λόγο υπάρχει δηλαδή το Survivor; Μας περνούν για ανόητους που δεν έχουμε τίποτα να κάνουμε! Μπορούμε να εστιάσουμε στην παιδεία, στην εκπαίδευση, στον αθλητισμό, στις τέχνες, να επενδύσουμε σε θέατρα, καλές δραματικές σχολές, υποτροφίες για να σπουδάζουν τα παιδιά μουσική και θέατρο. Όταν ήμουν 6 χρονών με πήγαιναν σχεδόν κάθε Κυριακή πρωί και παρακολουθούσαμε κλασικά έργα στο Παλλάς με την συμφωνική ορχήστρα της ΕΡΤ ή της Λυρικής ή της Κρατικής. Πηγαίναμε σε μουσικές σχολές, όπου διδάσκανε ακόμα πολύ σπουδαίοι δάσκαλοι όπως ο Παλάντιος, ο τόσο σπουδαίος αυτός κύριος και ακαδημαϊκός. Στο θέατρο παίζανε η Λαμπέτη, ο Μινωτής, άνθιζε το θέατρο τέχνης Κάρολος Κουν που τώρα είναι σχεδόν κατεστραμμένο. Άρα ναι, για να σας απαντήσω, σίγουρα ήμουν σε ένα τέλειο περιβάλλον που με έκανε περήφανο και ήθελα κι εγώ να κάνω σπουδαία πράγματα.

Υπήρξε κάποια στιγμή που να σας καθόρισε καλλιτεχνικά ; Όταν σε ηλικία μόλις 22-23 χρόνων με επέλεξε ο μεγαλύτερος παραγωγός του κόσμου, ο Cameron Mackintosh, για τον ρόλο του Μάριου στους «Άθλιους» του Βίκτωρος Ουγκώ στο West End του Λονδίνου. Είχα μεγάλο δέος για το αγγλικό θέατρο οπότε καταλαβαίνετε πόσο τυχερός ένιωθα που πήρα τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην πιο επιτυχημένη παράσταση εκείνη την εποχή. Ναι, σίγουρα ήταν καθοριστικός ρόλος. Επίσης ήταν τόσο σπουδαίο που συνεργάστηκα με τον θρυλικό σκηνοθέτη Trevor Nunn και έμαθα από τα πρώτα μου βήματα τι σημαίνει επαγγελματισμός και παραγωγή, τι σημαίνει συναδελφικότητα. Πολύ μεγάλα μαθήματα.

Φυσικά έζησα και πολλές και διαφορετικές συγκινήσεις στην ζωή μου, όπως η στιγμή που τραγούδησα το «Άξιον εστί» με τον ίδιο τον Μίκη στο πόντιουμ στο Ηρώδειο, οι «Όρνιθες» του Αριστοφάνη στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου σε σκηνοθεσία του Γιώργου Λοζάνη φορώντας τα κοστούμια που είχε σχεδιάσει ο Τσαρούχης και με δασκάλα την αγαπημένη μας Ζουζού Νικολούδη!

Επίσης η στιγμή που άλλαζε η χιλιετία και έπαιζα στην σκάλα του Μιλάνο και τραγουδήσαμε με την Μαρία Φαραντούρη κάτω από τα αστέρια της Ακρόπολης, η υπογραφή του συμβολαίου μου με την Sony Classical Αμερικής και η άνοδός μου στην δισκογραφία!
Η αλήθεια είναι ότι η ζωή μου είναι σαν παραμύθι.

Ασχοληθήκατε με ένα είδος τραγουδιού αρκετά «δύσκολο» για τους Έλληνες. Αντιμετωπίσατε καχυποψία;

Ήξερα από την αρχή ότι αυτό που παρουσιάζω δεν είναι εύκολο και ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην πάει καλά κι επίσης πολύς κόσμος (του χώρου κυρίως) να το σνομπάρει ή να μιλήσει γι αυτό ακόμα και απαξιωτικά αλλά δεν με ενδιέφερε...
Αντίθετα με έκανε να κάνω αυτό που κάνω με μεγαλύτερο πάθος και να δίνω όλο και πιο δυνατές παραστάσεις και στιγμές στον κόσμο.

Οι επιλογές μου σίγουρα ήταν δύσκολες, αλλά το κοινό δεν πρέπει να το κοροϊδεύεις, πρέπει να το ανεβάζεις στα ύψη! Ήταν όνειρο και επιλογή να παίξω μεγάλα ελληνικά έργα, όπως οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», ο «Ορφέας», ο «Ερωτόκριτος», «Επιφάνεια Αβέρωφ», «Άξιον εστί» και να ασχοληθώ για χρόνια και με την αρχαία τραγωδία, (Βάκχες, Αγαλλιείς, Προμηθέας Δεσμώτης).

Αυτό το ιδιαίτερο και δύσκολο που λέτε, το έκανα όπλο για την υπόλοιπη ζωή μου. Αν δεν είχα τολμήσει να κάνω όλα αυτά, ίσως να μην είχα καταφέρει τίποτα από όσα έχω σήμερα στο ενεργητικό μου! Μετά από 40 ρόλους στο θέατρο και στο μιούζικαλ και μετά από 31 χρόνια επί σκηνής πιστεύω πως θα συμφωνήσετε μαζί μου στο ότι καλώς δεν ασχολήθηκα με την "καχυποψία' κανενός.

Πολλοί λένε ότι στη ζωή δεν παίρνεις πάντα αυτό που σου αξίζει αλλά αυτό για το οποίο θα παλέψεις. Συμφωνείτε με αυτό; Είστε αν δεν κάνω λάθος από τους καλλιτέχνες που έχουν δουλέψει και μελετήσει πάρα πολύ την τέχνη τους

Φυσικά δεν κάνετε λάθος, μόνο με σκληρή δουλειά και ουσιαστική μελέτη μπορεί κάποιος να ανοίξει τους ορίζοντες του και να πετάξει! Τίποτα δεν σου χαρίζεται και συνέχεια δίνεις εξετάσεις. Είναι πολύ σκληρό επάγγελμα και όπως λένε στην Αγγλία, "είσαι τόσο καλός, όσο ο τελευταίος σου ρόλος". Ο Placido Domingo μου έλεγε, "μην αποθαρρύνεσαι γιατί έτσι χάνεις χρόνο, βρες τον τρόπο να δουλεύεις συνέχεια και θα δεις που η μια δουλειά θα φέρει την άλλη". Σοφές κουβέντες... η μελέτη παίζει πολύ μεγάλο ρόλο αλλά και η ζωή επίσης πρέπει να σας πω...και η ζωή η ίδια είναι μελέτη, ο κόσμος γύρω μας, η γνώση, οι φίλοι μας, τα διάφορα ταξίδια, οι παρέες μας... Αν δεν πάρεις, δεν θα δώσεις'...

Φυσικά υπάρχουν χιλιάδες φορές που θα απογοητευτείς, θα χάσεις μια οντισιόν, θα γίνουν πολλοί εχθροί σου ενώ τους θεωρούσες φίλους σου. Πάντα φυσικά υπάρχει και η "διπλή ατζέντα" όμως δεν πρέπει να το βάζει ποτέ κανείς κάτω, πρέπει να παλεύεις για τα ιδανικά σου, να τιμήσεις τις σπουδές σου και τους ανθρώπους που κάνανε θυσίες για σένα, το κοινό σου... Ακόμα κάνω μαθήματα φωνητικής, ασκήσεις και βρίσκω τους τρόπους να είμαι σε ετοιμότητα.

Έχετε κάνει όπερα, μιούζικαλ, αρχαία τραγωδία. Τι αγαπάτε περισσότερο;

Με ιντριγκάρουν όλα γιατί έχουν ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον για μένα.... σπουδάζοντας δίπλα στον σπουδαίο Αλφρέντο Κράους και την Μarilyn Ηorne με την υποτροφία Μαρία Κάλλας, ήρθα πολύ κοντά σε μεγάλα έργα και κατάλαβα την ομορφιά και την αθωότητα, το ρομαντισμό και τη δύναμη της όπερας. με συναρπάζει η τελειότητα της μουσικής και θα ήταν η πιο ιδανική μου επιλογή... όμως κέρδισα τόσα πολλά στο θέατρο και στη μουσική σκηνή που με παρέσυρε! Το να παίζεις τον Αχιλλέα στην αρχαία Επίδαυρο ή τον Διόνυσο στις ΄ Βάκχες του Ευριπίδη, είναι εξίσου σημαντικό, με το να παίζεις τον Οθέλο στην Μetropolitan Οpera.

Όσον αφορά στο μιούζικαλ, έπαιξε τεράστιο ρόλο το ότι, όταν πρωταγωνιστούσα το 1988, ήταν σε πολύ μεγάλη άνθηση το είδος αυτό... ο Andrew Lloyd Webber, ο Stephen Sondheim, o Leonard Bernstein ήταν στο ζενίθ της πορείας τους. Aυτούς τους ανθρώπους τους γνώρισα, τους μίλησα, συνεργάστηκα μαζί τους, καθώς και με τους τόσο σημαντικούς σκηνοθέτες όπως ο Harold Prince και o Trevor Nunn και στην Ελλάδα ο Βασίλης Νικολαιδης στις Βάκχες... αν υπάρχει μεγάλη υποδομή και σωστές παραγωγές, σου δίνουν τη δύναμη και τη θέληση να κάνεις τα πάντα. το θέατρο είναι σίγουρα όμως, η μεγάλη μου αγάπη!
Είχα λυπηθεί πολύ που δεν πραγματοποιήσαμε τον Peer Gynt που μου πρότεινε ο Νίκος Kούρκουλος στο Εθνικό γιατί ήθελα τόσο πολύ να παίξω αυτόν τον ρόλο. Αγαπώ πολύ το κλασσικό θέατρο, τον Τσέχωφ, τον Ίψεν, τον Σαίξπηρ...

Έχετε εμφανιστεί επί σκηνής με κορυφαίους, διάσημους καλλιτέχνες. Ποιους θυμάστε χαρακτηριστικά;

Θυμάμαι τον Placido Domingo που μοιραζόμασταν μία συναυλία και μου φέρθηκε σαν να ήμασταν παλιά φιλαράκια. Ήταν τόσο γενναιόδωρος και φιλότιμος συνεργάτης επί σκηνής και εκτός σκηνής, χωρίς κόμπλεξ και αρνητισμό, τραγουδήσαμε κοινό ρεπερτόριο και κλασσικά τραγούδια, μια συναυλία που θα μου μείνει αξέχαστη!

Αγάπησα πολύ - σαν φίλους και σαν καλλιτέχνες τον Justin Hayward των 'Moody Blues' που μου χάρισε το 'Nights in white satin' που τραγουδήσαμε μαζί στην πρώτη μου διεθνή δισκογραφική δουλειά 'Sometimes I dream' και τον Lucio Dalla που μου είπε πως το Caruso ήταν σαν να είχε γραφτεί για την δική μου φωνή... πιο προσιτό και γλυκό άνθρωπο δεν έχω ξανασυναντήσει.

Mόλις πέρσι τελειώσαμε την 3η κατά σειρά μεγάλη περιοδεία με την Sarah Brightman, έχοντας παίξει πάνω από 120 συναυλίες μαζί, μου έκανε τρομακτική εντύπωση η αντοχή της στις ατέλειωτες πρόβες και η απίστευτη δουλειά προκειμένου να έχει το τέλειο αποτέλεσμα!
Στην Ελλάδα θυμάμαι τις μεγάλες περιοδείες με τον Γιώργο Νταλάρα, που όχι μόνο υπήρξε ένας μεγάλος δάσκαλος για μένα, (μου έμαθε πως να κρατάω το μικρόφωνο), αλλά και με έβαζε, με έναν τρόπο, μέσα στο παραμύθι του τραγουδιού, στην ερμηνεία της "ανθρώπινης φωνής", με γέμισε εμπειρίες και γνώση, μου άνοιξε μεγάλους δρόμους και θα του το χρωστάω για πάντα. Με την Άλκηστη φυσικά παίζαμε σαν παιδιά στον δρόμο χορεύοντας, τραγουδώντας! κλάψαμε γελάσαμε και ονειρευτήκαμε, δώσαμε πολύ χαρά σε τόσο κόσμο! αυτό δεν είναι άλλωστε το ζητούμενο; ποιος είναι ο ρόλος ενός καλλιτέχνη;

Πως σας αρέσει να περνάτε τα καλοκαίρια σας όταν δεν περιοδεύετε;
Θάλασσα, ήλιος, βραχάκια, ψάρεμα, γεύσεις, ενέργεια, παρέα, φίλοι, ζωή! Σίγουρα θα με βρείτε να βγάζω σπουδαία ευρήματα και κοχύλια από τον βυθό της θάλασσας, να τρώω ψαράκι φρέσκο στον Σκοτάδη στην Αίγινα και να πίνω ουζάκια με τους φίλους μου βλέποντας τα ατελείωτα ηλιοβασιλέματα και να πίνω καφέ ελληνικό στην αυλή του σπιτιού μου παίζοντας ταβλάκι!

Λατρεύω τα νησιά μας, την Κέρκυρα, την Κρήτη, την Κάσο, την Τήνο, την Αίγινα, την Σκιάθο. Είμαι Έλληνας και είμαι τόσο περήφανος για όλο αυτό που είμαστε σαν λαός, πέρα από τα καθημερινά και τους προβληματισμούς μας!

zarpanews.gr